Reguła i intuicja - O rozwadze i spontaniczności projektowania

Author: Hans Rudolf Bosshard
Publisher: d2d
Size: 130 × 205 mm
Pages: 84
Cover: Soft
Language: Polish
Publication date: 2017
ISBN: 978-83-940306-6-7
Availability: 3
36.00 PLN
Hans Rudolf Bosshard (ur. 1929) – malarz, grafik i fotograf; z wykształcenia typograf, w pozostałych dziedzinach samouk. Od 1959 roku nauczyciel w szkołach zawodowych i w Szkole Rzemiosła Artystycznego i Dizajnu w Zurychu (na kierunkach typografia, fotografia i grafika) oraz kierownik sekcji projektowania typograficznego w Średniej Szkole Dizajnu w tym mieście. Projektant książek oraz katalogów i plakatów wystawowych. Autor wielu publikacji na temat typografii, krojów pisma i sztuki. Założyciel oficyny Janus­‑Presse w Zurychu (1956). Wydawca książek ilustrowanych i portfolio z oryginalną ­grafiką. W latach 1956–1997 członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Drzeworytników Xylon. W latach 1967–1991 redaktor i projektant graficzny czasopisma „Xylon” poświęconego drzeworytnictwu i pokrewnym technikom druku wypukłego. Autor książek Der typografische Raster / The Typographic Grid [Raster typograficzny], 2000; Max Bill kontra Jan Tschichold. Der Typografiestreit der Moderne [Max Bill kontra Jan Tschichold. Spór o typografię modernistyczną], 2012. Wybór kroju pisma nie jest podyktowany tylko emocjami, choć mają one nań duży wpływ, i można za jego pomocą opowiedzieć się za jakimś trendem lub przeciw niemu albo stworzyć swój własny manifest. Dawniej faworyzowałem Gill Sans, później miejsce to zajął Univers dyskretnie promowany przez Basler Schule i „Typo­grafische Monatsblätter”. Pierwsze podręczniki typo­grafii poleciłem – w proteście przeciwko wszechobecnemu pismu Univers – złożyć pismem Times New Roman. Przekonywały mnie Bembo, Janson i Bodoni jako klasycznie piękne kroje z bogatego archiwum historii. Metę przyprawiałem tytułami złożonymi pismem Akzidenz-Grotesk, a wybór tego kroju jako podstawowego w książce Max Bill kontra Jan Tschichold. Der Typo­grafiestreit der Moderne stanowił otwartą deklarację po stronie Maksa Billa i jego typografii. Garamond w niniejszej publikacji jest hołdem złożonym ujmująco pięknemu pismu renesansowemu. Wstawki w Akzidenz-Grotesk można potraktować jako sól w oku nieskazitelnego Garamonda. – Hans Rudolf Bosshard